Noguerol.eu Rotating Header Image

Balance 2010

pequenas apocalipses aparte, 2010 estivo cheo de magníficos momentos, pero o mellor está aínda por vir, benvido 2011!

Encántame Stacey Kent, mais aquí vos deixo tamén o orixinal sinatriano:

Voces: antoloxía de narradores cataláns

“E o tenente Pierre Carrière, armado cun ramo de flores, abalanzouse sobre a fronte inimiga”

Así remata o primeiro relato da antoloxía de narrativa catalá Voces, coordinada pola escritora Lolita Bosch. Titulado El Héroe, ese conto de apertura, apenas un par de paxiniñas e obra de Guillem Sala, é un anuncio extraordinario do que vén despois. Unha heterodoxa escolma chea de frescura que xunta un feixe de novos narradores cataláns. Moitas delas pezas inéditas que tratan unha gran diversidade de temas e desde estilos ben diferentes. Interesoume moito tamén o prólogo que fai a coordinadora do volume e de xeito especial as breves pero intensas e pouco convencionais introducións que lles adica a cada un dos autores.

Nunha breve procura na rede atopei unha pequena reflexión de Lolita Bosch coincidindo coa presentación do libro:

“Onde xorde a actitude negativa ante a literatura catalá? Para Lolita Bosch, unha das claves desta valoración é que vivimos nun un país histericamente politizado dende moitas frontes”. Considera que “a política e sobre todo a política lingüística en Catalunya é algo esencial. Pode resultar complicado de entender dende fóra, pero aquí a lingua é case un obxecto. Só a falamos 12 millóns de persoas no mundo e estamos case todas aquí”. Sostén que a relación coa lingua é utilizada polos políticos de todos lados: “parece que a lingua sexa unha elección política (…) e isto entorpece a lectura e impide que os lectores se poidan achegar con curiosidade lectora a textos que non coñecen”.

Xa me tarda a (terapéutica) sensación de cambio de ano

oka, xa abondou co 2010, non estivo mal, tráianme axiña 2011 para comezar a espremelo

Manifesto en Defensa dos Dereitos Fundamentais en Internet

1. Os dereitos de autor non poden situarse por enriba dos dereitos fundamentais dos cidadáns, como o dereito á privacidade, á seguridade, á presunción de inocencia, á tutela xudicial efectiva e á liberdade de expresión.
2. A suspensión de dereitos fundamentais é e debe seguir sendo competencia exclusiva do poder xudicial. Nin un peche sen sentenza. Este anteproxecto, en contra do establecido no artigo 20.5 da Constitución, pon en mans dun órgano non xudicial -un organismo dependente do ministerio de Cultura-, a potestade de impedir aos cidadáns o acceso a calquera páxina web.
3. A nova lexislación creará inseguridade xurídica en todo o sector tecnolóxico estatal, prexudicando un dos poucos campos de desenvolvemento e futuro da nosa economía, entorpecendo a creación de empresas, introducindo trabas á libre competencia e retardando a súa proxección internacional.
4. A nova lexislación proposta ameaza os novos creadores e entorpece a creación cultural. Con internet e os sucesivos avances tecnolóxicos democratizouse extraordinariamente a creación e emisión de contidos de todo tipo, que xa non proveñen prevalentemente das industrias culturais tradicionais, senón de multitude de fontes diferentes.
5. Os autores, como todos os traballadores, teñen dereito a vivir do seu traballo con novas ideas creativas, modelos de negocio e actividades asociadas ás súas creacións. Intentar soster con cambios lexislativos a unha industria obsoleta que non sabe adaptarse a este novo ámbito non é nin xusto nin realista. Se o seu modelo de negocio se baseaba no control das copias das obras e en internet non é posible sen vulnerar dereitos fundamentais, deberían buscar outro modelo.
6. Consideramos que as industrias culturais necesitan para sobrevivir alternativas modernas, eficaces, cribles e alcanzables e que se adecúen aos novos usos sociais, en lugar de limitacións tan desproporcionadas como ineficaces para o fin que din perseguir.
7. Internet debe funcionar de forma libre e sen interferencias políticas auspiciadas por sectores que pretenden perpetuar obsoletos modelos de negocio e imposibilitar que o saber humano siga sendo libre.
8. Esiximos que o goberno español garanta por lei a neutralidade da rede en España, ante calquera presión que poida producirse, como marco para o desenvolvemento dunha economía sostible e realista de cara ao futuro.
9. Propoñemos unha verdadeira reforma do dereito de propiedade intelectual orientada ao seu fin: devolver á sociedade o coñecemento, promover o dominio público e limitar os abusos das entidades xestoras.
10. En democracia as leis e as súas modificacións deben aprobarse tras o oportuno debate público e despois de consultar previamente a todas as partes implicadas. Non é de recibo que se realicen cambios lexislativos que afectan a dereitos fundamentais nunha lei non orgánica e que versa sobre outra materia.

Tirado da web da Asociación de Internautas

Her morning elegance

Unha fermosura este vídeo de Oren Lavie argallado coa técnica stop-motion O propio músico dirixiu o clip.

On the web again

Andiveron a convencerme para abrir outro blog. Pero seica os blogs xa non existen… ou non son o que alguén dixo que eran. Así que isto non será un blog, senón o que lle cadre ser. Como propósito de aninovo, velaí outro para a lista: deixar pensadas (confesables) á luz da rede. (Aproveito o solsticio para coller impulso).

(A imaxe é dunha pintura de Marc R-Hanson titulada, xustamente, ‘Solsticio de Inverno’)

Tesouros Vivos

“Adeus, estrela brilante/Compañeiriña da lua/Moitas caras teño visto/Mais com a tua ningunha”. No abalo das voces tenras, e espidas de instrumentos, de Uxía e João Afonso cociñouse hai máis de dez anos, e ao ritmo destes versos, un momento emocionante. Era a estrea dun camiño de colaboración musical amadriñado pola asociación Ponte nas Ondas ao abeiro das súas xornadas en prol do patrimonio inmaterial galego-portugués.

Eles foron pioneiros dunha experiencia que contou co aloumiño de moitos outros cantores. Recordamos a Chico César versionando o Verdegaio ou a Peneira, a Manu Chao regueifando co Pinto de Herbón, á ‘Maga’ Margareth Menezes, a Daniela Mercury, a pegada mozambicana de Amelia Muge… Todo un luxo de experiencias musicais que hai poucos meses tivo abrocho dourado cun fermoso libro-disco coordinado pola artista paraíbana Socorro Lira. Un agasallo de excepción que, no seu lenzo de cores atlánticas, debuxa a inspirada entrega de creadores galegos, portugueses, brasileiros e africanos para ofrecer unha renovada ollada sobre as cantigas de amigo.

E haberá quen se sorprenda se lles conto que malia esa vizosa traxectoria, esta faragulla musical é apenas un dos pequenos logros conseguidos por unha experiencia educativa con quince anos de historia. Un vieiro que neste tempo xuntou milleiros de cativos en escolas galegas e portuguesas, pero tamén de Brasil, Arxentina, Cuba ou Chile coas súas xornadas radiofónicas. Que promoveu o coñecemento ás dúas beiras do Miño das semellanzas de cantares, danzas, contos ou lendas. Que alentou a homenaxe a mulleres e homes, tesouros vivos, que agariman na súa memoria ese patrimonio intanxible en perigo de ser esquecido…

Eu quero lembralos especialmente nestes días no que se fixeron públicos os novos elementos para a Lista Indicativa do Patrimonio Cultural Inmaterial da Unesco. A posta en valor do patrimonio inmaterial galego-portugués pola que Ponte nas Ondas tanto ten traballado inclúe entre os seus desafíos a inclusión nesa lista. Nesa arela, a propia Unesco tenos felicitado. Mais as medallas do recoñecemento van para outras propostas que, seica mediaticamente máis vistosas, son as que veñen contando coa maioría de apoios institucionais desde hai anos.

Estou seguro de que malia as absurdas indiferenzas institucionais e as portas pechadas coas que teñen topado, eles non desfalecen. Son mestras, nais, pais, nenas e nenos que constrúen no día a día a realidade colaborativa dunha Eurorrexión que nalgúns despachos non pasou aínda do papel. Eles, lonxe de espellismos e promesas incumpridas, acariñan eses tesouros intanxíbeis e divulgan o orgullo polo noso patrimonio inmaterial. E un ano máis todo un mar de traballo desinteresado desembocará nun novo feixe de esforzo e creatividade cara á vindeira primavera.

A miña admiración a Ponte nas Ondas pola súa audacia imparable. A súa ilusión fainos mellores.

(Artigo en Xornal de Galicia)

O outeiro ao que non subiu Bieito XVI

Tiven a sorte hai un pequeno feixe de anos de ser alumno do coengo Manuel Espiña. Foi un paso fugaz, mais de experiencia intensa, polas aulas dun deses cregos que debera quedar na memoria colectiva do país como referencia de compromiso galeguista e a pé do pobo. Finado a comezos deste mesmo ano, o Padre Espiña era un firme defensor dunha outra Igrexa posible. Unha Igrexa construída sobre unha natureza cristiá que para el tiña unha esencia revolucionaria, transformadora e útil, lonxe das severas rixideces que lle apoñía á dirección vaticana.

Lembreime ben del a fin de semana pasada, contemplando a enfartura que decorou o escenario compostelán para recibir a Bieito XVI. Veume á memoria a imaxe do vello crego pontevedrés aquel día que bouraba, nas súas palabras, do que chamaba ‘camarilla’ vaticana. Lembrei tamén a súa particular análise daquel Ratzinger que anos despois sería elevado ao Papado, para el un representante dunha elite que vive entre adobíos dourados lonxe das realidades cotiás da comunidade que din representar.

O Espiña foi exemplo pioneiro, xa na altura dos anos 60, á hora de levar a lingua do pobo ao centro da liturxia cristiá, malia obstáculos, paus e incomprensións que aínda non desapareceron. Refachos do seu pensamento apareceron en prensa baixo o título ‘Outeiro de San Xusto’, un espazo simbólico baseado na súa convicción da necesidade de combater os outeiros de conformismo dos que teiman en que todo siga igual. Recordo ao Padre Espiña no aula fervéndolle o sangue mentres contaba de monseñor Óscar Romero e da Teoloxía da Liberación. Falar con admiración da enerxía que impulsa a aqueles representantes da Igrexa que, como o asasinado arcebispo salvadoreño, cren que a denuncia das inxustizas é obriga irrenunciable dun crego se está a pé dun pobo humillado.

O comprometido Espiña era tamén un optimista que, cando o Beiras sacara á luz nos 70 aquela súa obra de referencia sobre a economía galega, saudaba o abrollo analítico como exemplo dunha nova xeración de galegos dispostos a “desentarangañar o noso tarangaño”. Espiña chanceaba con humor cando relataba de como máis dunha vez significados membros da xerarquía o reprenderan animándoo a aparcar o seu espírito reivindicativo con promesas de ascenso no escalafón do poder católico. Pero non era home de renuncias. Lémbroo berrar, con orgullo convencido, un “Viva a República!” nun acto público en homenaxe a Curros. Amigo Espiña, como seica lle dixera dunha vez Luís Seoane, “No Deus que vostede predica, tamén creo eu”.

(Artigo en Xornal de Galicia)

 

Cavilando lugares e músicas (e silencios) aos que viaxar

Relato dun estalido xordo e Klásicos

Dúas visitas a Couceiro en poucos días para agarimar dúas xeracións literarias ben diferentes.

A semana pasada saíu do forno o estalido do Pablo, un auténtico Amigo de aprender e desta volta, veremos o novo do Marcelino, unha segunda novela cunha prometedora proposta: Klásicos.