Noguerol.eu Rotating Header Image

Cando espertei, a subcomisión seguía alí

Non serei eu quen negue o dito aquel de que non hai atallo sen traballo. A sabedoría popular sabe moito de paciencias. Pero tampouco fai falta apelar ás velocidades do século XXI para esixir que, cando menos na cousa da xestión pública, lle aforren á cidadanía burocracias innecesarias aplicando a máis resolutiva das teorías políticas inventadas: a do sentidiño.

E non foi precisamente iso o que aplicaron estes días no Congreso PSOE e PP cando o debate tocou o asunto das hipotecas que afogan milleiros de persoas a conta do burbullazo inmobiliario. Na práctica, a cuestión parecía doada de resolver: sobre a mesa, unha proposta do BNG que, abreviando, pedía a reforma da lexislación para saldar, é un dicir, eses naufraxios familiares, coa entrega da vivenda. A maior gloria da banca, os grupos maioritarios tumbaron a proposta. Iso si, puxeron como escusa socialistas e populares que para falar da cousa xa se creara unha semana atrás unha subcomisión.

Unha ollada á foto do día é exemplificante: apenas un pequeno grupo de deputados de PP e PSOE asistían á sesión onde se falou deste tema. A realidade aló por Madrid é así de revirada. Deputados como o coruñés Francisco Jorquera, autor da proposta, pasan a lexislatura aplicados e hiperactivos. E é que representantes das minorías parlamentarias, IU, BNG ou PNV por exemplo, lideran o ranking de actividade no Congreso mentres a actualidade nos sorprende sabendo que un tal Ángel Acebes, deputado do PP sen apenas actividade parlamentaria, vai deixar a Cámara para adicarse aos seus negocios. Negocios aos que xa se adicaba pillando cacho igualmente da soldada congresual.

Ao que ía: voto emigrante ou infraestruturas pendentes xa foron exemplo de temas onde moitos preguiceiros gañaron tempo para desvalorizar políticas escusándose en que había unha “subcomisión” para falar da cousa. E por certo, xustamente, a dación en pago foi unha das moitas reclamacións subliñada entre as prioridades do 15M.

Iso si, aínda que xa lles confesei a miña admiración polo espírito ilusionante destes foros, recentemente escoitei nunha destas prazas de que certo asunto era competencia dun rapaz responsable dunha subcomisión… Demo! Coidado… Non vaia ser certo aquel dito kafkiano de que cando unha revolución se evapora só deixa atrás a lama dunha nova burocracia… O ánimo subcomisionizador é inescrutable e implacable.

 

(Artigo publicado en Xornal de Galicia)

“Deberíamos cuidar los unos de los otros”

Gunnar Sigurdsson, documentalista islandés“Estas empresas usan los servicios que los países otorgan a la ciudadanía, pero desaparecen a la hora de pagar impuestos. Toda la gente que había estado jugando en bolsa a lo grande (muchos de ellos con información privilegiada) se llevó el dinero y dejó las deudas. Nada de eso sería posible si la sociedad protestara y pidiera cambios

Gunnar Sigurdsson, documentalista islandés: “Los ciudadanos debemos tomar las riendas”

Alfonsina y el mar

Teño escoitado un feixe de versións desta peza, pero esta semana asistín a unha especialmente viva e fermosa do guitarrista Marcos Teira. Mágoa non ter vídeo dela.

“Optical Delusions and Small Realities”

Hoxe cadroume de ver unha maqueta en construción dun proxecto arquitectónico. Resulta fascinante ver o proceso de creación deses pequechos mundos de xoguete. Laborioso e creativo mesmo cando teñen unha finalidade moi práctica no eido empresarial. Acordoume esta bonitice do artista Matthew Albanese vista estes días: Otherworldly: Optical Delusions and Small Realities
diorama Matthew Albanese

Semella unha fotografía pero…

diorama Matthew Albanese

O que os concellos poden ensinarlle á Xunta

Galicia - Mapa Municipal

A posta en marcha das áreas metropolitanas foi un interesante debate na anterior lexislatura, especialmente no que lle correspondeu á área metropolitana de Vigo. Aí a acendida discusión proporcionou o divertido reclamo de ver arrebolar labazadas dialécticas entre persoeiros do mesmo partido. Foi daquela cando Abel Caballero perfeccionou a armadura de cruzado da causa viguista.

Aínda non saltara o ex ministro á area política local como candidato en 2007 cando ensaiou un combate contra a Xunta enarborando a bandeira viguesa e esixindo a retirada do borrador para a área metropolitana. Para maior animación, o intercambio de losqueadas tiña no outro lado do ring a un histórico do coruñesismo vazquiano, o daquela conselleiro Xosé Luís Méndez Romeu.

Á fin, a pelexa acabou converténdose nunha rifa por ver cal era o número de concellos que integraría a metrópole. No medio da guerra, a daquela voceira socialista en Pontevedra chegou a definir o rexedor olívico, Abel Caballero, de localista desnortado e “viguista desfasado”. Lembremos que, con bo criterio, o daquela bipartito pontevedrés, co alcalde Lores á fronte, propoñía sentido común, xenerosidade, máxima cooperación e evitación de duplicidade de servizos.

Esa nunca resolta loita da área viguesa, lembremos que o PP prometera solucionala no seu primeiro ano de Goberno, proporciona claves reveladoras e un chisco desesperanzadoras. En primeiro lugar: que a creación de organismos supramunicipais fundamentais para un desenvolvemento territorial áxil e moderno quedan freadas en liortas polo poder. Ademais: a ansiedade por dispoñer deses novos organismos e controlalos oculta unha dramática falta de propostas concretas. Por riba: entidades e políticos chamados a integrar e xestionar eses instrumentos pendentes amosan escasa vontade de planificación e colaboración coas ferramentas, moitas das que xa dispoñen agora.

Mais non todo é ermo, e neste contexto chama ao optimismo observar como algúns pequenos concellos teñen vontade de darlle a outras administracións leccións de eficacia e capacidade de xestión. Xornal contáballes estes días da intención por terras de Soneira de avanzar na mancomunización cunha estratexia máis ambiciosa do habitual. Aforrar para darlles mellores servizos aos cidadáns: no fondo esa é a verdadeira austeridade que nos gustaría ver nas administracións. A que resolve os problemas no canto de crealos.

O artigo completo no Xornal do pasado luns: O que os concellos poden ensinar á Xunta

“Todos llevamos un estúpido dentro, a veces dos; hay días que parecen una manifestación”

En EEUU es más fácil caer en desgracia por unas fotos en calzoncillos a través de Twitter que por organizar guerras con miles de muertos (…)

Los diarios y los informativos se han lanzado sobre el ‘info-entreiment’ sin rubor. Solo una presentadora de la CNN parece tener claro el despropósito; al dar paso al directo enumera las noticias que se quedan fuera: cuatro soldados muertos en Irak, desempleo, Siria, Yemen…

Artigo de Ramón Lobo: “Todos llevamos un estúpido dentro, a veces dos; hay días que parecen una manifestación”

“Clementine”, de Luisa Sobral

Sobre Luisa Sobral:

«The Cherry on my Cake» é o resultado de tudo isso. De quem sonha em viver em Paris – inspiração total pelo cinema francês. Do frenesim de Nova Iorque. Do afecto familiar de Lisboa. De Regina Spektor a Elis Regina. De Billie Holiday a Bjork. Dos anos 50 à ingenuidade. Do som à imagem. Da voz e do talento. «Tenho uma vida boa», resume.

Mételle aí un I+D+i

Houbo un tempo en que a cousa da I+D+i estaba de moda nos discursos. Sobre todo nos políticos. Metíalle un no medio dunha alocución unha boa frase do tipo “e ademais imos mirar polo tema da I+D+i” e xa lucía máis o argumentario. O futuro, a vangarda, todas as solucións posíbeis, pasaban polo elixir radiante e xenial da I+D, suxestiva apócema para a transformación das nosas vidas. Mais, brincadeiras aparte, e malia o abuso das retóricas, por sorte a aparición do concepto nos discursos comezou por estes pagos a ter efecto na realidade das propostas e as políticas.

Neste sentido, a pasada lexislatura foi un prometedor punto de inflexión. Baste con mencionar, alén de inxeccións orzamentarias concretas, proxectos clave como o Plan Galego de I+D+i, o PEGSI, o Programa Imán, a Rede de Plataformas Tecnolóxicas, etc. Iniciativas que trataban de recuperar lustros de inacción e deixamento neste eido. E, abofé, supuxeron viraxe cara a un novo contexto de aproveitamento de recursos e posta en valor das potencialidades de Galicia.

Cóntolles disto porque no Parlamento houbo lea estes días arredor do último tesoirazo oficial que o executivo lle meteu á I+D+i. Mais, escoitando a argumentación oficial para estoutro incríble caso de orzamento minguante, calquera diría que en Galicia, na cousa da I+D, botamos por fóra. Isto é unha fartura: non só non hai fuga de cerebros, senón que seica non hai demanda para tanta praza como aquí se fornecía, falaba o director xeral do ramo mesmo de oferta “sobredimensionada”…

Á luz de sucesos coma este, hai días que penso que somos un país de casualidades. Existimos por accidente de inercias e estraños azares. Navegamos a cotío ás apalpadelas, sen rumbo nin temón. É un misterio que o noso barco non afogara no remuíño dalgún precipicio da realidade. Pero aquí continuamos, vogando a resignación de avanzar sen estratexia. E, malia todo, a sociedade móvese e constrúe posibilidades a pesares dos atrancos. Sería bo que o presidente Feijóo se acordase daquelas retóricas da I+D+i a próxima vez que, mirando cara a Madrid, insinúe que non conta con instrumentos de acción para o estímulo da feble economía galega. Seguro que lle podemos suxerir algunhas ideas. De momento, onde debía haber máis Investigación, Desenvolvemento e Innovación… topamos con burocratización, obstaculización e estancamento.

 

O artigo en Xornal

Un programa non, unha actitude

A inercia de ilusión mobilizadora derivada do 15M está creando urxencias e impaciencias a varias bandas. Entre os teimudos en desprestixiar o movemento, entre os receosos que se debaten no medio da suspicacia e a indiferenza e, tamén, entre os que, entregados á causa sen reparos, arelan cambios radicais e inmediatos.

É probable que de aí xurda a insistencia en clasificar, cuantificar e empaquetar o feixe de ideas e propostas que, a moreas, agroman estes días de ducias de prazas en todo o Estado. Do mesmo xeito, a fraxilidade ou inxenuidade dalgunhas desas ideas sérvelle aos máis reticentes para cargar contra o movemento e entregárense ao vilipendio ou ao desencanto.

Esa inxusta belixerancia está explicada, no fondo, na obsesión por poñerlle etiquetas ao movemento 15M. É o inevitable afán por discernir con exactitude quen son, que queren e, vindo máis ao rego destes días, que programa político teñen e a quen van ou non van votar esa marea de persoas que ateigan as rúas.

E, ao meu ver, xusto aí está o erro desas análises. A indignación non é patrimonio exclusivo dun espazo ideolóxico nin de simpatizantes de determinado sector político. A indignación, a destes días, é transversal, plural, ceibe e toma forma en multitude de aspectos, detalles e reclamacións.

Por iso, o que abrolla nesta mobilización é moito máis rico e complexo que a reducionista visión na que ás veces o queren encaixar. Probablemente non está a construírse un “programa” político. Máis ben, o que está a artellarse é unha “actitude” diante de e na política. Un novo talante cidadán que xunta na mesma praza o mozo que nunca antes se mobilizara por causa ningunha e se estrea agora nas reclamacións a pé de rúa, xunto co que leva anos mobilizándose en nome de causas diversas. Un punto de inflexión ben parecido a aquel que vimos no tempo do Nunca Máis: novos azos, voces e brazos que, cando este tempo de concentracións esvaeza, encarreirarán os desexos de cambio a través de colectivos veciñais, asociacións socioculturais diversas, mesmo en formacións políticas ao uso. Unha marea de xente que, en todo caso, permanecerá a partir de agora, máis activa.

Gañamos en paixón participativa, en cidadanía esixente. Sexa como for, é un paso firme, e non pequeno, en prol desa Democracia Real.

Artigo en Xornal: Un programa non, unha actitude

Cando a austeridade falla

Cuando la austeridad falla(…) Pero al menos en EE UU los fanáticos del dolor, aquellos que sostienen que subir los tipos de interés y recortar el gasto público ante el desempleo masivo mejorará de alguna manera las cosas en lugar de empeorarlas, se topan con alguna resistencia de la Reserva Federal y del Gobierno de Obama.

En Europa, por el contrario, los fanáticos del dolor han estado al mando más de un año, insistiendo en que el dinero prudente y el equilibrio presupuestario son la respuesta a todos los problemas. Detrás de esta insistencia ha habido fantasías económicas, en particular la creencia en el hada de la confianza, es decir, la creencia en que recortar el gasto en realidad va a crear puestos de trabajo, porque la austeridad fiscal mejorará la confianza del sector privado. (…)

Si los bancos griegos se derrumban, eso bien podría obligar a Grecia a salir de la zona euro, y es muy fácil ver cómo podría empezar un dominó financiero en gran parte de Europa. Entonces, ¿en qué está pensando el BCE?

Intuyo que simplemente no está dispuesto a afrontar el fracaso de sus fantasías. Y si esto suena muy estúpido, bueno, ¿quién dijo que la sabiduría gobierna el mundo?

Análise de Paul Krugman: Cuando la austeridad falla