Noguerol.eu Rotating Header Image

no andel

Luz de Tebra

Luz de Tebra, de Ánxel Vázquez de la Cruz“Mentres eu escribía estas historias médicas, o escritor Costa Clavell ingresaba no Hospital Vall d’Hebron de Barcelona para ser operado a vida ou morte do corazón. Nada máis abrir o cirurxán a gaiola torácica saíu dela un merlo, que se elevou en voo resolto na atmosfera inanimada do quirófano (…)”

Velaí comezo de Mal de Amores, o primeiro relato de Luz de Tebra, de Ánxel Vázquez de la Cruz. O libro está sendo tan fermoso como prometía ese inicio. (Aquí unha entrevista ao autor en Galicia Hoxe: “A vida é moi literaria”)

O cemiterio de Praga

A pé da árbore de Nadal desembarcou o libro ao que lle tocou o primeiro na lista para ser roído neste 2011: ‘El cementerio de Praga’, de Umberto Eco. E aproveitando a sobremesa do día de Reis deille fin á historia protagonizada por Simón Simonini, un personaxe tan interesante como odioso: misóxino, falsificador, asasino… A novela conta das obsesións do antisemitismo no século XIX que desembocaría na tolemia do Holocausto pouco tempo despois. Mais o escenario é na primeira parte o contexto da reunificación italiana durante a segunda metade do século XIX e posteriormente o París desas mesmas décadas. Un ferver de personaxes reais que interactúan co ficticio protagonista dándolle forma ao delirante fío da historia.

Dúas notiñas máis:

Primeiro: o útil que sería unha edición anotada deste libro, onde se explicasen cando menos algunhas referencias que axudarían a calquera lector a seguir a historia. Máis aínda, o interesante que podería ser unha web de recursos vencellada a unha novela tan densa e documentada.
Segundo: a sorpresa polas acusacións que recibiu Umberto Eco en Italia por parte da xerarquía xudía, acusándoo de coquetear co antisemitismo. Ridícula afirmación sobre un libro que pretende ser xusto o contrario. Igual de ridículo é o malestar desde as xerarquías católicas. En fin… Escribía Javier Rodríguez Marcos en El País: A Dios no le gustan las novelas: “Mala noticia para la civilización: las religiones del Libro ya no saben leer. Confunden autor y personaje y parecen incapaces de captar la ironía”.

Voces: antoloxía de narradores cataláns

“E o tenente Pierre Carrière, armado cun ramo de flores, abalanzouse sobre a fronte inimiga”

Así remata o primeiro relato da antoloxía de narrativa catalá Voces, coordinada pola escritora Lolita Bosch. Titulado El Héroe, ese conto de apertura, apenas un par de paxiniñas e obra de Guillem Sala, é un anuncio extraordinario do que vén despois. Unha heterodoxa escolma chea de frescura que xunta un feixe de novos narradores cataláns. Moitas delas pezas inéditas que tratan unha gran diversidade de temas e desde estilos ben diferentes. Interesoume moito tamén o prólogo que fai a coordinadora do volume e de xeito especial as breves pero intensas e pouco convencionais introducións que lles adica a cada un dos autores.

Nunha breve procura na rede atopei unha pequena reflexión de Lolita Bosch coincidindo coa presentación do libro:

“Onde xorde a actitude negativa ante a literatura catalá? Para Lolita Bosch, unha das claves desta valoración é que vivimos nun un país histericamente politizado dende moitas frontes”. Considera que “a política e sobre todo a política lingüística en Catalunya é algo esencial. Pode resultar complicado de entender dende fóra, pero aquí a lingua é case un obxecto. Só a falamos 12 millóns de persoas no mundo e estamos case todas aquí”. Sostén que a relación coa lingua é utilizada polos políticos de todos lados: “parece que a lingua sexa unha elección política (…) e isto entorpece a lectura e impide que os lectores se poidan achegar con curiosidade lectora a textos que non coñecen”.