Noguerol.eu Rotating Header Image

Setembro, 2011:

Mal de moitos, consolo de bróker

Mal de moitos, consolo de broker“Pregunta: O que propoñen os políticos é bastante impreciso… Que cre vostede que satisfaría os mercados agora mesmo?
Resposta: Persoalmente creo que dá o mesmo. Eu son un operador financeiro e non me preocupa a crise. Se vexo unha oportunidade para facer cartos vou a por ela (…) Os brókers non nos preocupamos de como amañar a economía, senón de facer cartos, e eu estiven soñando con este momento durante anos: teño que confesalo (…)”

Visto na bitácora de Escolar: Sinceridade brutal

Xornalismo, aventura necesaria

Artigo esta semana en Xornal:

(Róubolle dúas palabras aí ao veciño de Cadrón para titular este artigo. Afable como é, estou seguro que ao amigo Sucasas non lle ha de importar o furto sempre que sexa con boa intención. Así que direille que, se o que subscribe estas liñas fose da xente que se adica a montar periódicos, armaría un aínda que fose polo pracer de poder seguir lendo os seus artigos)

Nalgunha noite de canfurnada non exenta de sesuda reflexión e propostas varias para toda clase de problemas, escoiteille a alguén poñer espectaculares datos enriba da mesa dos viños: hai por aí lugares onde o metro cadrado de nicho xa se lle equipara ao metro cadrado de vivenda nova. Aí queda dito para a respectiva avaliación. Porque as xuntanzas tabernarias son como as tertulias de intereconomía: hai viño, non fai falta contrastar datos e valórase moito a irreverencia, sacar peito e pontificar con abusadora firmeza.

Isto de falar dun nicho en termos de metros cadrados non deixa de ser un algo perturbador. Pero diante destes abafadores datos, xa sabe: se ten vostede por aí unhas leiras para recualificar e paciencia e posibles para facerlle as beiras a algún concelleiro do ramo, a próxima vez que cavile en darlles saída pense en que se cadra o mellor negocio non vai estar en construír pisos, senón en distribuír espazo para sepulturas. A morte é un negocio gorentoso e inevitable. Un individuo calquera poderá ter ou non catro patacóns para financiar un pendello para o día a día, pero o que é seguro é que, antes ou despois, vaille tocar cita coa gadaña. E cando esa cita toca, os galegos somos de rañar o peto e gastar o que faga falta.

Idiosincrasias. Parece que os galaicos somos moito de non aforrar en gastos no que a cuestión de morte se refire… mesmo agora que decidimos adicarnos tamén a enterrar periódicos. Dicíamo un quiosqueiro nunha das últimas defuncións xornalísticas: “Hoxe sácanmo das mans”. Xa que especular con centímetros cadrados de esquela non rende o mesmo que facelo con leiras urbanizables, débeda pública ou nichos, igual esa era unha solución para o fenecente ecosistema mediático. Fundar periódicos con data de caducidade que se mercasen, aínda que fose, coincidindo co anuncio do peche.

Cando un xornal pecha, e levamos máis de un en tempos recentes, boto de menos moitas sinaturas e brillantes retallos de opinión que acostumo a ler. Pero sobre todo boto de menos os laboriosos xornalistas que constrúen o proxecto todos os días. Ousadas reportaxes, agudas entrevistas, artesanais crónicas, intrépidas entrevistas, en definitiva, o magnífico xornalismo despregado en todas as seccións.

Non sei se a aventura de espléndido periodismo de Xornal remata aquí. Pero sexa como for, e aínda que o xornalismo semelle ser unha aventura destinada unha e outra vez a guindarse por algún precipicio da realidade, seguirá sendo, agora e sempre, unha aventura necesaria. E nesa aventura seguirá habendo incansables valentes. Xornalistas. A miña homenaxe a todos eles.

Ir por libre

Artigo esta semana en Xornal:

Gusto moito das homilías, e non necesariamente das que se escoitan en terreo sagrado, xa que nalgunhas solainas e tabernas practícase o pasatempo do sermón coa mesma entrega fervorosa dalgúns púlpitos. Pero postos a que a un o homilíen como é debido, non hai cousa como prestarlle oídos aos profesionais destes discursos. E en tema de homilías non atoparán peritos da palabra tan agudos como os da Igrexa, sempre desgadellando o océano das escrituras para levar a auga ao rego do que lles conveña.

O outro día escoiteille unha ben boa ao Benedicto XVI, quen diante dunha entregada masa de mozas e mozos avisou contra quen “cede á tentación de ir pola súa conta”. Certamente, non é unha recomendación nada revolucionaria para ese mar de mocidade sempre desexoso de desafíos e tentacións que lles axuden a descubrir algo máis sobre si mesmos e sobre o caótico mundo no que lles tocou nacer, medrar e reproducirse. Pero xustamente, sobre nacer, medrar e reproducirse, a tropa benedictiana ten inflexíbeis e rigorosas normas. E velaí unha: olliño cos librepensadores aos que lles seduza a fascinación dun cristianismo “pola súa conta”, ceibe de constricións e xerarquías.

E postos a analizar institucións en crise, acordoume a min que a Súa Santidade vén sendo, desde ese punto de vista, un individuo que di en voz alta o que a moitos espécimes políticos lles gustaría dicir: que quen queira actuar politicamente debe pasar polo aro (estreito) das burocracias e xerarquías a tal fin establecidas pola partitocracia reinante. Miren vostedes por onde aparece unha similitude entre a petición do Papa aos mozos de que non sigan a Deus “pola súa conta” e a crecente crise de representatividade das formacións políticas. Os mesmos políticos que aspiraron a que o apoio ás súas siglas fose un acto de fe veñen insinuando ese convite en forma de advertencia á mocidade: coidado con facer política “pola súa conta”.

Atrás de todo, o inmobilismo, certo medo a que os máis novos reinterpreten a realidade, a que se indignen e descubran novos mecanismos para facer futuro: mesmo mecanismos para transformar esas institucións caducas. Tócalles ás tales institucións decidir se queren deixar entrar o aire fresco e reinventarse. Non vaia ser o demo que, entregadas as xeracións máis novas a esa tentación de pensaren pola súa conta, acaben chegando á conclusión de que as actuais xerarquías, sexan da Igrexa ou outras, amosan ser sobrantes.