Noguerol.eu Rotating Header Image

Xullo, 2011:

E a vostede, aplicáronlle un test de estrés?

Cando un non procede formativamente do eido da economía e lle falan da aplicación de tests de estrés é lóxico que un tenda a despistar un chisco a literalidade da terminoloxía e adaptar a cousa aos seus propios criterios.

Por iso, descúlpenme se á luz da devandita expresión fracaso unha e outra vez á hora de identificar a frase con requilitorios técnicos sobre a medición da solvencia de entidades financeiras. Porque cando a un lle falan de test de estrés o máis lóxico parece imaxinar a alguén facéndolle a puñeta a un outro alguén, do tipo de meterlle un dedo nun ollo ou tocarlle os narices por ver ata onde a paciencia deixa de volverse santa.

E baixo esoutra definición un si que ten a oportunidade de asistir diariamente a diversas, audaces e inxustas labazadas coas que a realidade pon a proba o estrés da cidadanía. Paradoxos desa realidade, desta vez as entidades financeiras a miúdo non son o obxecto a quen se lle pon a proba o estrés, senón a gadoupa que teima a meterlle o dedo no ollo a un cidadán calquera a ver ata onde aguanta.

Neste contexto é no que se me xuntan en poucos días diante do nariz varias anécdotas sobre desánimos laborais. Supoño que en parte por azar e en parte porque as conxunturas andan estes días moito máis xeradoras de adversidades que noutros tempos pasados que, certamente si, foron mellores.

Os protagonistas son unha mostra de traballadores calquera, excelentes profesionais que, no medio da estreitura económica, teñen o privilexio de traballar para empresas punteiras nos sectores tecnolóxico, financeiro e téxtil. Pero mira ti por onde que a saneada fortaleza dos seus contratadores non é óbice para que sufran por exemplo de atrasos en pagos, aumento de horas e perda de ingresos, negativas en materia de conciliación e outros carabullos directos ao ollo.

Inevitable pensar que, se as empresas máis fortes, mesmo unha robusta multinacional, insiste en precarizar así nos seus traballadores, será porque se cadra honra e proveito non caben nun xeito e porque o de indignarse vai camiño de ser o estado natural do cidadán medio e honrado traballador.

Escoiteille a un conselleiro delegado ­dunha empresa de xestión de capitais que se pode resumir a situación económica afirmando que o que pasa é que “o sistema está feito un trapo”. En todo caso, debe ser un retal de trapos ben sucios. Eu espero que non pretendan seguir lavándoos a cargo das nosas paciencias.

(Artigo publicado en Xornal de Galicia)

 

Cos ollos pechados navégase mellor?

Analizar, examinar, concretar e definir son actividades que se lle supoñen intrínsecas a un goberno calquera. O mesmo que, en función dos achados e resultados desas análises, se entende que un goberno debe planificar, proxectar e programar obxectivos específicos. Pero o problema de facer diagnoses, prognósticos e deseñar plans en consecuencia é que os pormenores desas análises poden debuxar situacións demasiado complexas.

E a quen non lle interese lidar con problemas complexos ten dúas opcións ben resolutivas: a primeira, dicir que o desafío en cuestión non é cousa nosa. E a segunda opción, tan eficaz como a primeira, é evitar profundizar na cuestión e deixar que o desafío esvaeza ou apodreza, segundo lle cadre. Como se fose un trebón que, inevitablemente, caerá sobre as nosas cabezas ou pasará de longo sen tocarnos, en función de como o azar dos ventos o guíe polos ceos.

Este é xustamente un dos mecanismos de acción, ou máis ben de inacción, preferidos pola administración actual da leira galega: deixar o barco ao pairo que, total, algo ha moverse aínda que sexa pola forza das correntes, en lugar de arriscarse a coller o temón e poñer en práctica as ciencias da navegación para tratar de competir na regata do futuro.

Un goberno que en Galicia esquece que mesmo os presuntamente azarosos designios da meteoroloxía responden a pautas que poden observarse e estudarse, investigando os seus comportamentos, extraendo conclusións e debuxando prognósticos que sirvan a sectores diversos, desde o turístico ao agrogandeiro poñendo por caso.

Por iso non deben estrañarnos decisións como a do recorte dun 20% de persoal nun servizo como o de Meteogalicia. É apenas unha anécdota tan simple como reveladora do modus operandi de país que goza do poder hoxe en día: para que afinar demasiado o prognóstico do día seguinte se carecemos de vontade, gañas ou intelixencia como para actuar en consecuencia.

Segundo esa política, a mellor estratexia é a ausencia dela, sempre que o baleiro se poida maquillar con retóricas grandilocuentes. Por iso, nin grandes decisións, nin proxectos lexislativos ambiciosos, nin estratexias innovadoras. Deben pensar algúns, cos ollos pechados navégase mellor. E seica o mellor é non poñerse obxectivos. Non sexa que a realidade impida alcanzalos. Claro que, advírtolles, hai un dito que reza: o mal tempo sempre colle a quen se descoida.

(Artigo publicado en Xornal de Galicia)

Moito tren para tan pouca vía

Aló por Burgos unha mañá que viaxaba nun tren que, presuntamente contra a noitiña, me deixaría en Compostela, acordoume un ferroviario que me contaba que en Galicia tiñamos os mellores mecánicos do sector.

Relatoume que eran capaces de dar nova vida a máquinas e vagóns asignados ás liñas de tren galegas: “O peor refugallo”, aseguraba entre risos. Sensación de viaxar en tren de xoguete que tiven tamén mentres o convoi agardaba parado a que pasase outro por mor da vía única.

Na cousa dos camiños de ferro, a resignación e o humor foi durante moito tempo a terapia coa que o país dixeriu a ingrata e obstinada actitude coa que desde Madrid xestionaron gobernos de cores diferentes a esixencia histórica de investimentos nas infraestruturas ferroviarias de Galicia. Un país que esperaba como un cativo en tempo de reis, a ver se lle botaban un tren polo Nadal.

Entretidos co inacabable tirapuxa das datas para a finalización ou non dun tren de alta velocidade, a obsesión pola resolución dese compromiso deixoulle papel secundario a esixencias tanto ou máis prioritarias. Vexan senón a alegre irresponsabilidade coa que se arramplou coas vellas vías, quitándolle acceso a un golpe de vilas e freando a posibilidade dun ferrocarril de proximidade capaz de articular as principais cidades e áreas metropolitanas.

Necesidade urxente e prioritaria e estratexia na que andan desde ben atrás noutras xeografías: reforzo de servizos, extensión de liñas, aumento de frecuencias… mentres o TAV (tren de alta velocidade) sería só un extra a competir co avión.

Aquí puxéronnos a mirar extasiados cara ao sol do TAV, mentres embaucados por esa promesa con refachos divinos esqueciamos que antes de poñer o pé en Marte cumpriría ser capaces de pisar a Lúa.

En todo caso, benvido será cando queira que chegue, pero de agora en diante cumpriría ser máis esixentes coas prioridades. Pasmando menos na inmediatez reducionista de rabuñar millón arriba ou abaixo ou adiantar lustro máis ou menos as eternas e grandiosas promesas.

Peneirando o grao miúdo das políticas, hai esixencias importantes no detalle. Deslúmbrannos cun bastón de empuñadura dourada a cambio de amputarnos unha perna sen que nos queixemos.

Non me poñan TAV a Madrid se a cambio levantan vías de proximidade. Non me fagan tren de luxo mentres a maioría de viaxes no eixo atlántico queden condenadas a encher as estradas. E… mírenme unha cousa no mapa: se cadra, desde estas terras atlánticas, para chegar a Europa non é necesario pasar por Madrid.

 

(Artigo publicado en Xornal de Galicia)