Noguerol.eu Rotating Header Image

Maio, 2011:

Un programa non, unha actitude

A inercia de ilusión mobilizadora derivada do 15M está creando urxencias e impaciencias a varias bandas. Entre os teimudos en desprestixiar o movemento, entre os receosos que se debaten no medio da suspicacia e a indiferenza e, tamén, entre os que, entregados á causa sen reparos, arelan cambios radicais e inmediatos.

É probable que de aí xurda a insistencia en clasificar, cuantificar e empaquetar o feixe de ideas e propostas que, a moreas, agroman estes días de ducias de prazas en todo o Estado. Do mesmo xeito, a fraxilidade ou inxenuidade dalgunhas desas ideas sérvelle aos máis reticentes para cargar contra o movemento e entregárense ao vilipendio ou ao desencanto.

Esa inxusta belixerancia está explicada, no fondo, na obsesión por poñerlle etiquetas ao movemento 15M. É o inevitable afán por discernir con exactitude quen son, que queren e, vindo máis ao rego destes días, que programa político teñen e a quen van ou non van votar esa marea de persoas que ateigan as rúas.

E, ao meu ver, xusto aí está o erro desas análises. A indignación non é patrimonio exclusivo dun espazo ideolóxico nin de simpatizantes de determinado sector político. A indignación, a destes días, é transversal, plural, ceibe e toma forma en multitude de aspectos, detalles e reclamacións.

Por iso, o que abrolla nesta mobilización é moito máis rico e complexo que a reducionista visión na que ás veces o queren encaixar. Probablemente non está a construírse un “programa” político. Máis ben, o que está a artellarse é unha “actitude” diante de e na política. Un novo talante cidadán que xunta na mesma praza o mozo que nunca antes se mobilizara por causa ningunha e se estrea agora nas reclamacións a pé de rúa, xunto co que leva anos mobilizándose en nome de causas diversas. Un punto de inflexión ben parecido a aquel que vimos no tempo do Nunca Máis: novos azos, voces e brazos que, cando este tempo de concentracións esvaeza, encarreirarán os desexos de cambio a través de colectivos veciñais, asociacións socioculturais diversas, mesmo en formacións políticas ao uso. Unha marea de xente que, en todo caso, permanecerá a partir de agora, máis activa.

Gañamos en paixón participativa, en cidadanía esixente. Sexa como for, é un paso firme, e non pequeno, en prol desa Democracia Real.

Artigo en Xornal: Un programa non, unha actitude

Cando a austeridade falla

Cuando la austeridad falla(…) Pero al menos en EE UU los fanáticos del dolor, aquellos que sostienen que subir los tipos de interés y recortar el gasto público ante el desempleo masivo mejorará de alguna manera las cosas en lugar de empeorarlas, se topan con alguna resistencia de la Reserva Federal y del Gobierno de Obama.

En Europa, por el contrario, los fanáticos del dolor han estado al mando más de un año, insistiendo en que el dinero prudente y el equilibrio presupuestario son la respuesta a todos los problemas. Detrás de esta insistencia ha habido fantasías económicas, en particular la creencia en el hada de la confianza, es decir, la creencia en que recortar el gasto en realidad va a crear puestos de trabajo, porque la austeridad fiscal mejorará la confianza del sector privado. (…)

Si los bancos griegos se derrumban, eso bien podría obligar a Grecia a salir de la zona euro, y es muy fácil ver cómo podría empezar un dominó financiero en gran parte de Europa. Entonces, ¿en qué está pensando el BCE?

Intuyo que simplemente no está dispuesto a afrontar el fracaso de sus fantasías. Y si esto suena muy estúpido, bueno, ¿quién dijo que la sabiduría gobierna el mundo?

Análise de Paul Krugman: Cuando la austeridad falla